ΜΝΗΜΕΣ-ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Το προζύμι του Σταυρού.

Αρκετές νοικοκυρές πιστές ακόμη στις παραδόσεις μας, ζυμώνουν στο σπίτι τους και συνεχίζουν να συντηρούν ένα ευλογημένο έθιμο. Αυτό γίνεται δύο φορές το χρόνο, στη γιορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού 14 Σεπτεμβρίου και την Γ΄ Κυριακή των Νηστειών, δηλαδή της Σταυροπροσκυνήσεως. Ποιο είναι αυτό; Η παρασκευή νέου προζυμιού. Οι νοικοκυρές παίρνουν ένα κλαδί βασιλικό από τα χέρια του ιερέα. Σ’ ένα δοχείο βάζουν λίγο χλιαρό νερό. Μετά ρίχνουν μόνο

Ξέρεις πόσα θα έδινα για να χτυπήσει το κουδούνι ακόμα μία φορά για μένα;

Για πες. Τι θυμάσαι; Θυμάσαι τη μπλε ποδιά; Το πολυτονικό; Το δάχτυλο ψηλά; Το «κυρία, κυρία…»; Θυμάσαι τον κουλουρά; Το κουλούρι με τα γαριδάκια; Τη μυρωδιά του μπλε τετραδίου; Τη μυρωδιά του καινούριου βιβλίου; Το πρωινό γάλα; Το στρώσιμο του κρεβατιού; Τους συμμαθητές ακόμα ηλιοκαμένους; Πόσα μπάνια έκανες; Πόσα παγωτά έφαγες; Θυμάσαι τον μαυροπίνακα και την ημερομηνία πάνω αριστερά; Το βρεγμένο σφουγγάρι; Τους χάρτες τις γεωγραφίας; Τον τεράστιο χάρακα; Το

«Τω καιρώ εκείνω» η νύφη, «μάνα» και «πατέρα» έλεγε τους γονείς του άντρα της.

«Τω καιρώ εκείνω» η νύφη, «μάνα» και «πατέρα» έλεγε τους γονείς του άντρα της. Ο γαμπρός, συνήθως δεν ακολουθούσε αυτόν τον κανόνα. Θα μιλούσε στον πεθερό, αν τον κοίταζε αυτός ή -το πολύ, πολύ- μπορεί να άκουγες κανένα «ρε συ», «ψιτ» κ.λπ. Η προσφώνηση αυτή της νύφης αρχίζει από τότε -μετά το τελετουργικό του γάμου- όταν «εν πομπή και με κλαρινάδα» πήγαιναν όλοι στο σπίτι του πεθερού, για να «εγκαταστήσουν»

Αθήνα 40 χρόνια πριν: Χωρίς νέφος, χωρίς φόβο, στον Υμηττό υπήρχαν χωράφια και έτρωγες σουβλάκι με 2 δραχμές

Οι φωτογραφίες που θα δείτε στο βίντεο είναι του Nicholas Econopouly Μιας Αθήνας διαφορετικής, που μπορεί να αρχίζει σιγά αλλά σταθερά να μοιάζει με την Αθήνα του σήμερα, διατηρεί όμως μια γοητεία και μια αθωότητα από τα παλιά. Ψηλά κτίρια και πολυκατοικίες κάνουν την εμφάνιση τους παντού, αλλά νέφος δεν υπήρχε. Δεν το σκεφτόσουν να βγεις βόλτα βράδυ στην Ομόνοια για να φας ένα σουβλάκι, το οποίο κόστιζε 2 δραχμές.

Μ’ ένα τρελό κουδούνισμα, άναρχα εκκωφαντικό, χαρμόσυνο, αρχίζουν όλα..

Μ’ ένα τρελό κουδούνισμα, άναρχα εκκωφαντικό, χαρμόσυνο, αρχίζουν όλα… Η εναρκτήρια μέρα στο δημοτικό με ξυσμένο μολύβι πρώτα, κι ύστερα με μελάνι και κονδυλοφόρο, που απ’ την αρχόμενη δεκαετία του ’60 ήρθε κι έγινε στυλό διαρκείας, ήταν η μόνη μέρα της σχολικής χρονιάς που κρατούσε μέρες, μέχρι που έβγαινε ο κατάλογος με τα ονόματά αλφαβητικά και καταπλάκωνε τις χαρές των διακοπών που μόνο στις εκθέσεις πλέον καθρεφτίζονταν. Τα στερεότυπα θέματα