ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ

Ο δάσκαλος μπορεί να «αλλάξει» ένα παιδί. Αρκεί να προσέξει την ψυχή του!

Ο Νίκος κάθεται σιωπηλός στην τάξη.. Η παρουσία του απουσία..”Δεν τραβάει .. Δεν διαβάζει “λέει  συχνά  πια  ο δάσκαλος στους γονείς του και εκείνοι αρχίζουν να ντρέπονται που ο μικρός δεν τα καταφέρνει.. Μα τον Νίκο δεν τον σηκώνει ο δάσκαλος να πει μάθημα και εκείνος εδώ και καιρό δεν τολμάει να σηκώσει το χέρι του. Αν το κάνει οι άλλοι θα τον κοροϊδέψουν.. Ο δάσκαλος θα του φωνάξει και

Μην τους αφήνεις να εκμεταλλεύονται το φιλότιμο και την καλοσύνη σου

Γράφει η Μαρία Βουζουνεράκη. Η διαφορά του χαίρομαι να προσφέρω από του επιτρέπω να χρησιμοποιηθώ. Εντάξει και τι άλλαξε; Πρόσθεσες άλλον έναν στο δισάκι σου. Το φόρτωσες στην πλάτη και πορεύεσαι. Τουλάχιστον αντέχεις το βάρος. Τουλάχιστον δεν βλέπεις το φόρτωμα. Το νιώθεις κάθε που κάνεις ένα βήμα παραπέρα. Στην αρχή δυσκολεύεσαι, μετά συνηθίζεις. Έτσι λες στον εαυτό σου κάθε φορά που λυγίζεις. Ξέρεις πως έκανες ότι ήθελες και ας έβλεπες

Οδυσσέας Ελύτης: Να χαίρεσαι 3 πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους και μια αγάπη

Αναρωτιέμαι μερικές φορές: είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά πως η ζωή μου είναι μία;Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν; Μούτρα. Νʼ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Τη μέρα, την κάθε σου μέρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό,

Να μείνουμε μαζί μόνο για το παιδί ή όχι;

Ένα ερώτημα που απασχολεί πολλά ζευγάρια που χωρίζουν είναι εάν πρέπει να μείνουν μαζί για τα παιδιά ή όχι. Στο συγκεκριμένο άρθρο δεν θα θίξω γενικά το θέμα του χωρισμού και του γάμου. Το επίκεντρο είναι τα παιδιά. Σκοπός λοιπόν, δεν είναι να συμβουλεύσω τους γονείς αλλά θα πρέπει να γνωρίζουν τον αντίκτυπο που έχει μία τέτοια απόφαση για τα παιδιά. Το παιδί πρέπει να μεγαλώνει και με τους 2

Είσαι τόσο κουρασμένος που λειτουργείς δυσλειτουργικά. Το να προσπαθήσεις να χαλαρώσεις, όμως, με αυτό τον τρόπο είναι σαν να κάνεις ομελέτα χωρίς αυγά, χωρίς πατάτες και χωρίς τηγάνι.

Είσαι τόσο κουρασμένος που λειτουργείς δυσλειτουργικά. Αποτελείς μέρος μιας κοινωνίας υπερ-νευρωτικής. Περνάς τη μέρα σου σκεπτόμενος και κάνοντας πράγματα. Πρόσεξε την ψυχική σου κατάσταση όταν γυρνάς σπίτι. Είσαι λιώμα από την τόση δουλειά. Γι’αυτό δεν είσαι για σαχλαμάρες. Πόσω μάλλον για οικογενειακά δράματα! Το μυαλό σου είναι τόσο μπαϊλντισμένο που το μόνο που σου κάνει όρεξη είναι να κάτσεις μπροστά στην τηλεόραση. Το να προσπαθήσεις να χαλαρώσεις, όμως, με αυτό

Δεν υπάρχει σχολείο της ζωής, ούτε δάσκαλοι που διδάσκουν πώς να ζεις. (LEO BUSCAGLIA)

Εκτός μερικών μάλλον ασαφών, γενικών και δυσδιάκριτων οδηγιών, κανένας από μας δεν έχει ποτέ διδαχθεί πώς να ζει. Δεν μας έχουν εξηγήσει την αξία της ζωής, ούτε τι σημαίνει να είσαι ζωντανός. Δεν έχουμε ιδέα των θαυμάτων που μπορεί να μας προσφέρει η ζωή ή για την υπευθυνότητα, με την οποία πρέπει να της το ανταποδώσουμε. Γεννιόμαστε στον κόσμο, εκπαιδευόμαστε να προσαρμοζόμαστε σ’ αυτόν σύμφωνα με τις κυριαρχούσες και παραδεκτές

Το να μειώνεις τον άλλον δεν σε κάνει ανώτερο

Το να κρίνεις κάποιον αρνητικά με βάση αποκλειστικά το χρώμα, το φύλο,τον σεξουαλικό του προσανατολισμό, το επάγγελμα ή την κοινωνική του τάξη δε σε κάνει ανώτερο. Γιατί δε ξέρεις την ιστορία του άλλου, αλλά μόνο μια επιφανειακή ιδιότητά του. Δεν ξέρεις το βάθος και την καλοσύνη αυτού του ανθρώπου. Αλλά όχι, αυτά δεν έχουν σημασία.Σκέφτεσαι για εκείνον στερεοτυπικά και τον απορρίπτεις a priori για την όποια ιδιότητά του. Χωρίς να

Είναι κακό να ζω στον κόσμο μου;

Την ερώτηση αυτή την ακούμε πού και πού από κάποιους που προβληματίζονται για το ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος να ζεις και πώς να σχετίζεσαι με τον κόσμο. Η απάντηση στο ερώτημα “αν είναι κακό να ζω στον κόσμο μου” είναι “όχι, δεν είναι καθόλου κακό. Ίσα-ίσα που είναι απολύτως φυσιολογικό, υγιές και απαραίτητο”. Μόνο οι ενοχικές σκέψεις δημιουργούν τέτοιους προβληματισμούς: “Μήπως είμαι κακός άνθρωπος αν δεν γνωρίζω για όλες

Υπάρχει μια σιωπηλή τραγωδία που εκτυλίσσεται σήμερα στα σπίτια μας και αφορά στα πιο πολύτιμα «κοσμήματά» μας: τα παιδιά μας.

Υπάρχει μια σιωπηλή τραγωδία που εκτυλίσσεται σήμερα στα σπίτια μας και αφορά στα πιο πολύτιμα «κοσμήματά» μας: τα παιδιά μας. Τα παιδιά μας βρίσκονται σε μια συναισθηματική κατάσταση καταστροφική! Τα τελευταία 15 χρόνια, οι ερευνητές μας πρόσφεραν στατιστικές κάθε φορά και πιο ανησυχητικές σχετικά με την οξυμένη και επίμονη αύξησης παιδικής ψυχασθένειας που τώρα έχει φτάσει αναλογίες επιδημίας: Οι στατιστικές δεν ψεύδονται: • 1 κάθε 5 παιδιά έχει προβλήματα ψυχικής

Η κατάθλιψη «κρύβεται» στην καθημερινότητά μας

Η διάγνωση της κατάθλιψης είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο θέμα, όχι μόνο για τον ίδιο τον πάσχοντα και για το περιβάλλον του, αλλά συχνά ακόμα και για τον ειδικό – ψυχίατρο ή ψυχολόγο. Κι αυτό γιατί τα αρχικά συμπτώματα πολύ συχνά έχουν την τάση να “κρύβονται” σε πολλές εκφάνσεις της καθημερινότητας του ασθενή. Ο ειδικός ωστόσο, μετά από κάποιες συνεδρίες θα καταλήξει τελικά σε ασφαλές συμπέρασμα για το εάν κάποιος πάσχει